يادش گرامی: برای مدتهای طولانی صدای خسرو شکيبايی که «صدای پای آب» سهراب سپهری را می‌خواند مثل آب روان می‌شد در اتاق نوجوانيم و سيب سرخ خورشيد می‌آورد (کاش ميشد سوت روی شين و سين صدايش را نوشت)

هوا امروز آنقدر سرد و بارانی و دلگير است که آدم زندگيش هم نمی‌آيد چه رسد به وبلاگ نوشتن آن هم بدون اديتور فارسی، آن هم بعد از اين همه وقت.